Dzisiaj często słyszy się argument, że skoro Paweł cytował pogańskich poetów w Dziejach Apostolskich 17, to chrześcijanom wolno cytować tych, którzy nauczają fałszywej doktryny. Zwolennicy emerging church i duchowości kontemplacyjnej w zasadzie przekształcili Dzieje Apostolskie 17 w licencję na wolną amerykankę, z postawą: „Mogę cytować, kogo mi się podoba, bo Paweł tak zrobił”. W tym artykule / broszurce Mike Oppenheimer dokładnie przygląda się temu fragmentowi Pisma, aby sprawdzić, czy rzeczywiście taki przykład dawał Paweł. Ukazuje on również, w szerszej perspektywie, wynik praktyk, w których ewangelia jest rozmywana, a chrześcijaństwo jest wchłaniane w wierzenia określonej kultury.
— wstęp od Redakcji Lighthouse Trails
Kiedy Paweł przemawiał z ewangelią do tych religijnych pogan w Atenach na Areopagu po raz pierwszy, nie czekał, aby najpierw się z nimi zaprzyjaźnić i dopiero potem „dzielić się swoimi przekonaniami”. To jest absurdalna metoda postępowania. Poświęcił czas, aby wyjaśnić ich bałwochwalstwo i prawdę. Nikt nie wie, ile będzie miał okazji, aby mówić do niewierzącego, więc należy mówić tak, jakby to był jedyny raz. Nie możesz być nazwany ewangelistą, jeśli twoim celem nie jest najpierw przyniesienie ewangelii, lecz zamiast tego zaprzyjaźnienie się, a dopiero potem przekazanie ewangelii. Apostołowie nie prowadzili w ten sposób swojej ewangelizacji, ani nie uczyli tego Kościoła. To nie oznacza, że ignorujemy nawiązywanie przyjaźni, ale rozwijanie relacji wymaga czasu, a czas nie jest czymś, co wszyscy mamy. Przyjaźnie nie są koniecznością, by głosić przesłanie ewangelii. Nie były dla Piotra w Dziejach Apostolskich 2, ani dla Pawła podczas jego podróży misyjnych.
Istnieją dziś tacy, którzy używają Dziejów Apostolskich 17 — spotkania Pawła z greckimi filozofami na Areopagu, aby udowodnić, że prawdę można znaleźć gdzie indziej (lub wszędzie), a Biblia nie jest jedynym miejscem zawierającym duchową prawdę. Przyjrzyjmy się uważnie Pismu i innym poetom, których cytuje, aby poznać prawdę w tej sprawie:
(16) A gdy Paweł czekał na nich w Atenach, burzył się w duchu na widok miasta oddanego bałwochwalstwu. (17) Rozprawiał więc w synagodze z Żydami i ludźmi pobożnymi oraz codziennie na rynku ze wszystkimi, których spotkał. (18) Wtedy niektórzy z filozofów epikurejskich i stoickich spierali się z nim. Jedni mówili: Co chce powiedzieć ten nowinkarz? A inni: Zdaje się, że jest zwiastunem obcych bogów. Głosił im bowiem Jezusa i zmartwychwstanie. (19) Zabrali go, zaprowadzili na Areopag i zapytali: Czy możemy się dowiedzieć, co to za nowa nauka, którą głosisz? (20) Bo przynosisz jakieś rzeczy obce naszym uszom. Chcemy więc wiedzieć, o co właściwie chodzi. (21) (A wszyscy Ateńczycy i mieszkający tam cudzoziemcy nie poświęcali czasu na nic innego, tylko na opowiadanie lub słuchanie czegoś nowego).
Paweł spojrzał na otoczenie, w którym się znajdował, i widział tylko fałszywy kult. Ateny słynęły ze swoich świątyń, które były dziełami sztuki. Nie było wtedy na ziemi innego miejsca, gdzie wystawiano tak wiele bożków. (Bałwochwalstwo było właśnie tym, co wielokrotnie powodowało, że Bóg karał Izraela). Paweł udał się najpierw do swoich braci, zgodnie ze swoją zasadą w każdym mieście (). Przekonywał ich, argumentując na podstawie tego, czego naucza Pismo. Otwarcie rozmawiał też o sprawach Bożych z tymi, którzy nie byli Żydami. Nie zaczął od szukania podobieństw z filozofami epikurejskimi i stoickimi; zaczął od nauczania ich o śmierci i zmartwychwstaniu Mesjasza. Nie zaczął od tego, co oni mieli, ale od tego, czego nie mieli. Właśnie wtedy zidentyfikowali go jako kogoś mówiącego o obcych bogach (werset 18), o czymś, o czym nigdy wcześniej nie słyszeli. Szczycili się tym, że są na bieżąco z najnowszą filozofią. Ich zainteresowanie wzrosło; byli zaintrygowani przesłaniem Pawła i chętnie usłyszeli najnowszą naukę, więc zaprowadzili go, by wyjaśnił innym tę nową doktrynę.
Epikurejczycy, nazwani na cześć ich założyciela Epikura (który żył w latach 341-270 p.n.e.), wierzyli, że głównym celem życia jest przyjemność. Wierzyli w licznych bogów, którzy nie mieli wpływu na sprawy człowieka, ale nie wierzyli w nieśmiertelność duszy.
Publiczność Pawła była bardzo trudna do ewangelizowania. Epikurejczycy wierzyli, że wszystko ewoluowało, ponieważ nie mieli koncepcji stworzenia. Wierzyli, że świat powstał przypadkowo z atomów, które będąc w ciągłym ruchu od początku, doprowadziły do tej formy. Szkoła Arystotelesa utrzymywała, że „świat był od wieczności, i wszystko zawsze było tym, czym jest teraz”
Stoicy, założeni przez Zenona (ok. 300 p.n.e.), wierzyli, że Bóg, który mieszka we wszystkich rzeczach, jest duszą świata. Bóg jest we wszystkich ludziach; wszyscy ludzie są braćmi. Co więcej, życie w harmonii z naturą przynosi szczęście. Stoicy byli ludźmi o wysokich zasadach moralnych, jednak wierzyli, że sprawami ludzkimi rządzi przeznaczenie.
(22) Wtedy Paweł stanął pośrodku Areopagu i powiedział: Mężowie ateńscy, widzę, że pod każdym względem jesteście nadzwyczaj religijni. (23) Przechadzając się bowiem i przypatrując waszym świętościom, znalazłem też ołtarz, na którym było napisane: Nieznanemu Bogu. Ja głoszę wam tego, którego nie znając, czcicie. (24) Bóg, który stworzył świat i wszystko na nim, ten, który jest Panem nieba i ziemi, nie mieszka w świątyniach zbudowanych ręką. (25) Ani nie jest czczony rękoma ludzkimi tak, jakby czegoś potrzebował, ponieważ sam daje wszystkim życie i oddech, i wszystko. (26) I z jednej krwi uczynił wszystkie narody ludzkie, żeby mieszkały na całej powierzchni ziemi, określiwszy czasy wcześniej wyznaczone i zamierzone granice ich zamieszkania; (27) Żeby szukali Pana, czy go nie znajdą po omacku, chociaż nie jest daleko od nikogo z nas. (28) Bo w nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy, jak też powiedzieli niektórzy z waszych poetów: I my bowiem jesteśmy z jego rodu. (29) Będąc więc z rodu Boga, nie powinniśmy sądzić, że Bóstwo jest podobne do złota, srebra lub kamienia, misternie wyrzeźbionych według wyobrażenia ludzkiego. (30) Bóg wprawdzie pomijał czasy tej nieświadomości, teraz jednak nakazuje wszędzie wszystkim ludziom pokutować; (31) Gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sprawiedliwie sądził cały świat przez człowieka, którego do tego przeznaczył, zapewniając o tym wszystkich przez wskrzeszenie go z martwych. (32) Gdy usłyszeli o zmartwychwstaniu, jedni się naśmiewali, a inni mówili: Posłuchamy cię o tym ponownie. (33) I tak Paweł wyszedł spośród nich. (34) Lecz niektórzy ludzie przyłączyli się do niego i uwierzyli. Był też wśród nich Dionizy Areopagita i kobieta imieniem Damaris oraz inni z nimi.
Znamy to jako apel Pawła do filozofów na Areopagu. Paweł, chociaż uprzejmy, nie kompromituje swojego przesłania. Zaczął od bożków jako fałszywego kultu religijnego. Ich gorliwość w pobożności była przesądna (zabobonna), a Paweł wskazuje, że wznieśli nawet bożka nieznanemu im bogu. Paweł staje się dla nich teraz filozofem, zamiast teologiem, którym byłby dla Żydów mających Boże postanowienia. Apeluje do ich sumienia i objawia im poznanie prawdziwego i żywego Boga, który jako jedyny powinien być przedmiotem ich uwielbienia. Kładzie fundament, pouczając ich o podstawowej zasadzie wiary chrześcijańskiej, że jest tylko jeden Bóg. I chociaż czcili miriady bogów, Paweł odwołuje się do nich, powołując się na dowód, że niektórzy z ich poetów uznawali istotę najwyższą – wiedzę, którą Bóg zaszczepił w sercach wszystkich ludzi (), z racji tego, że człowiek jest stworzony na obraz Boży i chociaż jest zepsuty, nadal ma sumienie moralnej słuszności i niesłuszności. Paweł mówi gdzie indziej w 1 Liście do Koryntian 8,4-5:
A więc co do spożywania pokarmów ofiarowanych bożkom, wiemy, że bożek na świecie jest niczym i że nie ma żadnego innego Boga oprócz jednego.
Instruuje w 1 Liście do Koryntian 10,19-20:
(19) Cóż więc chcę powiedzieć? Że bożek jest czymś albo ofiara składana bożkom czymś jest? (20) Raczej chcę powiedzieć, że to, co poganie ofiarują, demonom ofiarują, a nie Bogu. A nie chciałbym, żebyście mieli społeczność z demonami.
Paweł był życzliwy dla ich nieświadomości, ponieważ nie nazwał ich bożków demonicznymi. Jednak wobec tych pogańskich filozofów przyjął inną taktykę. Mówi im, że jesteśmy stworzonymi istotami, przeciwstawiając się greckiej myśli, że ludzie są bogami.
Paweł definiuje Boga w wersecie 24. Niektórzy robią wielką sprawę z użycia greckiego słowa
Paweł używa pospolitego słowa oznaczającego Boga
nie używa żadnego z imion ich bogów. Skupia się na nieznanym bogu, którego traktowali jak wszystkich innych.
jest słowem ogólnym; to nie jest imię, ale tytuł. Kiedy użył
zrozumieli, co miał na myśli, że jego Bóg
nie był żadnym z ich bogów.
Epikurejczycy utrzymywali pogląd, że świat nie został stworzony przez Boga. W wersecie 24 Paweł stwierdza, że Bóg uczynił świat i wszystko – że ten Bóg nie mógł być zamknięty w świątyniach zbudowanych ręką, ponieważ On jest Panem, który rządzi zarówno niebem, jak i ziemią. Paweł najpierw budował fundament, aby to udowodnić, wracając do rzeczy, które mogli zrozumieć.
Dlatego bogowie, których czcili w swoich świątyniach, nie byli prawdziwym Bogiem. Podstawą Pawła był Stary Testament, Izajasza 66,1-2:
(1) Tak mówi PAN: Niebo jest moim tronem, a ziemia podnóżkiem moich stóp. Gdzie więc będzie ten dom, który mi zbudujecie? Gdzie będzie miejsce mego odpoczynku? (2) Bo to wszystko moja ręka uczyniła i dzięki niej powstało to wszystko, mówi PAN. Lecz ja patrzę na tego, który jest ubogi i skruszony w duchu i który drży na moje słowo.
Jednak aby wydedukować absurdalność ich bałwochwalstwa, pomaga im dostrzec ich własną głupotę, odwołując się do pism ich własnych poetów. W wersecie 25 mówi im, że Bóg niczego od człowieka nie potrzebuje; w rzeczywistości to my potrzebujemy Jego, ponieważ jest Dawcą życia. Bóg daje życie; jest źródłem wszystkiego, czemu daje oddech – zarówno człowiekowi, jak i zwierzęciu. Paweł naucza również, że boski kult nie jest ustanowiony i przeznaczony dla BOGA, lecz dla pożytku Jego stworzeń: On nie potrzebuje niczego, co człowiek może Mu dać; bo człowiek ma tylko to, co otrzymał z ręki swojego Stwórcy. Dlatego to, co uczynili dla Boga, nie może być Jego sprawiedliwym ani trafnym przedstawieniem.
Werset 26: „I z jednej krwi uczynił wszystkie narody ludzkie”. Paweł kładzie nacisk na ukazanie naszego wspólnego pochodzenia i właściwej drogi. Ta sama myśl pojawia się w Paweł mówi im, że Bóg ma kontrolę, a nie człowiek. Z pewnością ci ludzie, posiadając wiedzę o wszystkich wierzeniach swoich czasów, musieli słyszeć o hebrajskim wierzeniu o stworzenie lub potopie.
Werset 27: Poganie nie znali Boga i Jego dróg i potrzebowali objawienia; do tego czasu musieli po omacku szukać Boga. Prawdziwy Bóg jest Duchem; dlatego nie jest On bożkiem i jest bliżej, niż im się wydaje. W pewnym sensie jest dalej, ponieważ stworzenie i Stwórca są oddzielni, a jednak w innym sensie, jako Duch, jest bliżej. Dlatego Paweł mówi, że nie znają tego Boga, o którym mówi, a jednak może On zostać im objawiony, jeśli będą Go szukać. W Liście do Rzymian 10,20 Paweł cytuje Izajasza, który powiedział bardzo śmiało:
A Izajasz śmiało mówi: Zostałem znaleziony przez tych, którzy mnie nie szukali, objawiłem się tym, którzy o mnie nie pytali.
Paweł przedstawia im zasadę, którą Bóg objawiał w przeszłości, ponieważ Jeremiasz również pisze:
Będziecie mnie szukać i znajdziecie mnie, gdy będziecie szukać całym swym sercem.
Właśnie w takim nastawieniu Paweł apelował do filozofów na Areopagu.
Werset 28: „Bo w nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy, jak też powiedzieli niektórzy z waszych poetów: I my bowiem jesteśmy z jego rodu”.
Grób dla ciebie wznieśli, o święty i wysoki – Kreteńczycy, zawsze kłamcy, złe bestie, brzuchy leniwe! Ale ty nie umarłeś; żyjesz i trwasz na wieki, Bo w tobie żyjemy i poruszamy się i jesteśmy.
— fragment poematu napisanego przez Epimenidesa (ok. 600 p.n.e.)
Bóg jest samym źródłem naszego istnienia: zasada życia pochodzi od Niego. Dlatego nie powinniśmy myśleć o Bogu jak o zwykłym człowieku, On nie może umrzeć jak ludzie. Jesteśmy od Niego zależni w naszym życiu. Musimy zrozumieć, że mówiąc do filozofów, Paweł próbował im nadać znaczenie słowom ich własnych poetów. Nie miał na myśli tego, że wszyscy jesteśmy częścią Boga lub Bóg jest częścią nas. To, co zacytował, było w bezpośredniej opozycji do poglądów Epikurejczyków. Paweł cytuje tutaj poetów, których szanują, i genialnie obraca to przeciwko bałwochwalstwu, które teraz praktykują. Paweł dowodzi, że jako ludzie mamy konieczną zależność od tego Boga, którego nie znamy ani nie widzimy. Wprowadza wypowiedzi ich własnego poety jako dodatkową zachętę do rozważenia, że ich kult jest zły. Zestawia to, co mówiono w przeszłości, z tym, co praktykują obecnie.
Aratos był również greckim poetą, Cylicyjczykiem, który żył około 275 lat przed Chrystusem. Paweł dobrze znał jego i inne pisma ze względu na miejsce, w którym się wychował. Aratos napisał poemat zatytułowany „Phaenomena”, również cytowany przez Pawła. Sentyment ten można znaleźć w kilku innych pismach, będąc bardzo powszechnym wśród oświeconych filozofów tamtych czasów. Mówiąc „waszych własnych poetów”, nie ma na myśli poetów urodzonych w Atenach, ale po prostu greckich poetów, z Aratosem i Kleantesem na czele, gdzie w w „Hymnie do Jupitera” pojawiają się te same słowa.
Z Jowiszem musimy zacząć; i od Niego się nie oddalać; Jego zawsze chwalcie, bo wszystko jest pełne Jowisza! Wypełnia On wszystkie miejsca, do których gromadzi się ludzkość, Szerokie morze, z każdym schronieniem portowym. Obecność Jowisza wypełnia całą przestrzeń, podtrzymuje tę kulę; Wszyscy potrzebują Jego pomocy; Jego moc nas wszystkich podtrzymuje. Bo my jesteśmy Jego potomstwem.
— Hymn do Jupitera
Cylicyjski poeta Aratos napisał również:
Z Zeusem każdy z nas ma w każdy sposób do czynienia, bo my jesteśmy również jego potomstwem .
— Phaenonlena 5, Aratos
Paweł użył innego pogańskiego źródła, aby potwierdzić prawdę Biblii, a nie na odwrót; pokazywał im, że nawet ich własni poeci mieli pewną wiedzę (choć zepsutą) o „nieznanym Bogu”. Gdyby mówił, że ich poeta głosi prawdę, to zatwierdzałby Zeusa, fałszywego boga, co byłoby sprzeczne z tym, co próbował udowodnić.
Gdyby Paweł miał na myśli, że dosłownie jesteśmy potomstwem Boga, zgadzałby się z bogami greckiej filozofii. Nie zrobił tego!
To, co cytował, było poezją – nie doktryną ani Pismem. Paweł miał na myśli, że wszyscy ludzie są potomstwem Boga w tym sensie, że są Jego stworzeniem i są od Niego zależni w kwestii życia. Nie ma biblijnej nauki o powszechnym ojcostwie Boga i braterstwie wszystkich ludzi (), a w Liście do Efezjan Paweł naucza, że musimy być przyjęci do rodziny Bożej).
Z pewnością głównym celem Pawła nie jest budowanie do nich mostu. Gdyby Paweł chciał zbudować most, z pewnością nie zastosowałby nowych metod ewangelizacyjnych, jakie obserwujemy dzisiaj. Powiedział im to, czego większość by unikała. Paweł nie budował mostu do ich kultury, ale do ludzi, którzy mieli różne fałszywe przekonania na temat Boga i życia. Użył ich poetów, aby ukazać podobieństwo w tym, co przekazywał, jako błędne, a nie jako słuszne. Paweł używa ich własnych poetów przeciwko ich bałwochwalstwu. Nie popiera słów ich poetów jako prawdy równej objawieniu Biblii, ale demontuje ich własne poglądy, używając poezji jako punktu stycznego z objawieniem Biblii.
Werset 29: Paweł wziął jeden punkt podobieństwa i zdemontował ich sposób myślenia, koncentrując się na nieznanym Bogu – tym Prawdziwym, którego nie znają. Zatem nie ma pomostu do tego, w co wierzą, ale do tego, w co nie wierzą lub czego nie wiedzą. Z powodu tego, co Paweł przedstawił, aby przeciwstawić się ich bałwochwalstwu, doprowadza swój argument do konkluzji, że „nie powinniśmy sądzić, że Bóstwo jest podobne do złota, srebra lub kamienia, misternie wyrzeźbionych według wyobrażenia ludzkiego”. Jest absurdem zakładać, że pierwotne źródło naszego istnienia (Bóg) może być jak złoto, srebro, kamień i nieożywione przedmioty. Jesteśmy istotami żywymi i inteligentnymi; nasza natura jest szlachetniejsza niż dzieła rąk ludzkich, ponieważ jesteśmy podobni do Tego, który nas ukształtował, więc dlaczego mielibyśmy rozważać oddawanie czci przedmiotowi ukształtowanemu przez ludzi?
Werset 30: : Zaproszeniem Pawła jest wezwanie ich do pokuty. To pokazuje, że nie pochwala niczego, co robią. Bóg jest stwórcą ludzi, ale utożsamianie Boga z czymś, co człowiek stworzył, jest ignorancją () Oskarża ich; nazwanie tych mądrych filozofów ignorantami jest mocnym zarzutem. W czasach minionych Bóg pomijał tę ślepotę, ale już nie. Nakazuje ludziom wszędzie, aby się upamiętali, nie tylko Grekom, ale wszystkim ludziom w każdym narodzie. W tym momencie Paweł wraca do Biblii i głosi, że nadchodzi sprawiedliwy sąd przez Chrystusa, który jest jedynym człowiekiem, który został wzbudzony z martwych do życia wiecznego.
Werset 32: „Jedni się naśmiewali, a inni mówili: Posłuchamy cię o tym ponownie”. Paweł musiał zmienić system wierzeń ludzi, aby nadrobić zaległości z Chrystusem. Najpierw zakwestionowano ich system wierzeń. Przesłanie Ewangelii wychodzi, a tylko nieliczni, a nie wielu, odpowiadają.
Krzyż był „głupstwem” dla Greków; nie mieli tła dla tej koncepcji, zwłaszcza dla zmartwychwstania. Mówienie ludziom dobrej nowiny o Jezusie bez mówienia im, co jest złego w ich religii lub systemie wierzeń, rzadko działa. Apostołowie tego nie robili, i nie tego dokonał Paweł na Areopagu, pomimo że wielu używa tego jako przykładu budowania mostów. Metody ewangelizacji, które nie zajmują się kwestią grzechu w danej kulturze i Bożym nakazem pokuty, są nieskuteczne. Nie możesz po prostu głosić ewangelii, jeśli ludzie nie rozumieją języka, którego używasz. Jeśli nie rozumieją terminologii, jak mogą zrozumieć rozwiązanie? Najpierw trzeba przedstawić złą nowinę z Księgi Rodzaju, zanim będzie można wyjaśnić dobrą nowinę z Nowego Testamentu, tak jak Paweł uczynił to w zasadzie w stosunku do tych greckich filozofów.
Paweł zaczął od objawienia biblijnego i skończył na objawieniu biblijnym.
Humanizm jest religią naszej kultury, która wyjaśnia wszystko bez Boga. Nasza kultura jest przesiąknięta filozofiami. Żyjemy dziś w „greckiej” kulturze, w której szaleją ewolucja, panspermia i różne inne koncepcje.
Zamiast prowadzić prawdziwą ewangelizację, wielu czerpie wzór z Areopagu z przeciwnym zamiarem. Właściwie mamy do czynienia z odwróceniem Areopagu. Zamiast tego, by chrześcijanie głosili prawdziwego Boga wśród fałszywych, mamy ich akceptujących fałszywych bogów jako prawdziwych. Przyjmują odmienne wierzenia religijne jako ważne i uzupełniające chrześcijaństwo. W ramach tej jedności stoi Bóg, który wciąż jest nieznany zgubionym. Naszym zadaniem jest głosić im Jezusa, Jedynego Mesjasza.
Dzisiejsze „postępowe chrześcijaństwo” nie opiera się na Biblii i wpływa na cały zbór chrześcijański, nie wspominając o zgubionych.
Gdy zostaną zburzone fundamenty, cóż może zrobić sprawiedliwy?
Musimy odbudować fundamenty. Zaczyna się to od Księgi Rodzaju i podstaw grzechu oraz historii człowieka – aby krzyż mógł zostać zrozumiany przez kulturę, która nie zna Boga.
(19) Będąc bowiem wolny wobec wszystkich, samego siebie uczyniłem niewolnikiem wszystkich, abym więcej ludzi pozyskał. (20) I stałem się dla Żydów jak Żyd, aby Żydów pozyskać, dla tych, którzy są pod prawem, jakbym był pod prawem, aby pozyskać tych, którzy są pod prawem; (21) Dla tych, którzy są bez prawa, jakbym był bez prawa – nie będąc bez prawa Bogu, lecz będąc pod prawem Chrystusowi – aby pozyskać tych, którzy są bez prawa. (22) Dla słabych stałem się jak słaby, aby słabych pozyskać. Stałem się wszystkim dla wszystkich, aby wszelkim sposobem niektórych zbawić. (23) A robię to dla ewangelii, aby stać się jej uczestnikiem.
Co apostoł Paweł miał na myśli, mówiąc, że stał się wszystkim dla wszystkich dla celów ewangelizacji? Jest to jego podsumowanie po opisaniu swojego celu i ludzi, do których chciał dotrzeć. Przystosował swoje nauczanie do ich sposobu myślenia w ich kulturze, aby do nich dotrzeć. Dzieli świat na religijnych z prawem (Żydów) i nie-żydów, bez prawa.
Zgodnie z (), Paweł był uwolniony od prawa jako środka zbawienia, a jednak wiedział, jak do nich mówić, z powodu swoich wcześniejszych przekonań i życia z nimi (). Wiedział, jak im przedstawić ewangelię bez kompromisu i bez obrazy.
Wobec Żydów przestrzegał zwyczajów mojżeszowych, dopóki nie wpływało to na jego obowiązek wobec Chrystusa. Nie było kompromisu w kwestii zasad ani prawa, chociaż Paweł był Żydem wśród Żydów. Nie postępował jako osoba zobowiązana do przestrzegania prawa wśród Żydów, ani jako osoba bez prawa wobec nie-żydów, ale zawsze dawał do zrozumienia, że służy im pod prawem Chrystusa.
Jak stwierdziłem wcześniej w pierwszej części tej broszurki, w Dziejach Apostolskich 17 Paweł pokazał filozofom, że się mylą, opierając się na logice, ich własnej historii i Biblii, i wyjaśnił im, co jest słuszne. Użył tego, czego ateńczycy nie znali – ołtarza nieznanemu bogu – aby ogłosić im to, co wiedział. Paweł nie komplementował ich kultu religijnego, ponieważ byli bałwochwalcami. Ci religijni ludzie prestiżu poczuli się urażeni, gdy powiedział im, że będą sądzeni przez człowieka, który powrócił do życia. Mimo to nieustannym dążeniem Pawła było przekonywanie ludzi, aby „nawrócili się od bożków do Boga, aby służyć żywemu i prawdziwemu Bogu” ().
Paweł z pewnością dokonywał rozróżnienia (podobnie jak Jezus) między tymi, którzy wiedzieli, czego wymaga Bóg, a tymi w nieświadomości. Paweł nawet przeciwstawiał pogan Żydom, aby ukorzyć ich pychę.
(14) Gdy bowiem poganie, którzy nie mają prawa, z natury czynią to, co jest w prawie, oni, nie mając prawa, sami dla siebie są prawem. (15) Oni to ukazują działanie prawa wpisanego w ich serca, za poświadczeniem ich sumienia i myśli wzajemnie się oskarżających lub też usprawiedliwiających); (16) W dniu, w którym Bóg przez Jezusa Chrystusa będzie sądził skryte sprawy ludzkie według mojej ewangelii.
W 1 Liście do Koryntian 9,22 Paweł powiedział z natchnienia Ducha Świętego:
Dla słabych stałem się jak słaby, aby słabych pozyskać. Stałem się wszystkim dla wszystkich, aby wszelkim sposobem niektórych zbawić.
Gdyby to stwierdzenie Pawła było odizolowane od reszty Pisma, można by założyć, że Paweł był gotów zrobić wszystko, aby dotrzeć do zgubionych, włączając w to przyjęcie ich stylu życia i kompromisu wobec swoich zasad etycznych, moralnych i przekonań. Jest to doktryna popularyzowana dziś wśród zwolenników ewangelizacji seeker-friendly (przyjaznej poszukującym). Jeśli użyjemy tej logiki, to aby dotrzeć do narkomana, trzeba stać się nim; nie można dotrzeć do pijanego, jeśli samemu się nim nie zostanie, itd.
Gdy porównujemy Pismo z Pismem, stwierdzamy, że Paweł nie miał tego na myśli. Aby doktryna była biblijnie zdrowa, nie może zaprzeczać innym wersetom. Paweł nauczał, że wierzący mają „Od wszelkiego pozoru zła powstrzymujcie się”. () zaprzeczać innym wersetom. Paweł nauczał wierzących: „Od wszelkiego pozoru zła powstrzymujcie się”. (1Tes.5,22). Paweł nie uczyniłby niczego sprzecznego z Chrystusem i Jego drogami w swoim własnym życiu i służbie. Pamiętajmy, że skarcił Piotra za kopromis wobec ewangelii, gdy bracia żydowscy przybyli, aby go odwiedzić w Antiochii. List do Galacjan 2,11-13, mówiąc o judaizantach:
Zanim bowiem przyszli niektórzy od Jakuba, jadał razem z poganami. Gdy zaś oni przyszli, odsunął się i odłączył, obawiając się tych, którzy byli z obrzezania.
Mówiąc do Piotra w Liście do Galacjan 2,14:
Lecz gdy zobaczyłem, że nie postępują zgodnie z prawdą ewangelii, powiedziałem Piotrowi wobec wszystkich: Jeśli ty, będąc Żydem, żyjesz po pogańsku, a nie po żydowsku, czemu przymuszasz pogan, aby żyli po żydowsku?
Zatem Paweł nie miał na myśli, że możemy postępować w jeden sposób z jedną grupą ludzi, a w inny sposób z inną grupą, aby ich pozyskać. Mamy dobre przykłady, że Paweł nie postępował w sposób bezprawny wśród gojów, którzy byli poza prawem mojżeszowym (; ). Paweł upraszczał przesłanie, znając swoją publiczność, aby mogli je zrozumieć i przyjąć. Wyjaśnia, że jest zawsze pod prawem Chrystusa i nigdy nie jest wolny, aby robić rzeczy, które byłyby sprzeczne z Nowym Przymierzem. A w Liście do Galacjan 5,13 mówi:
Bo wy, bracia, zostaliście powołani do wolności, tylko pod pozorem tej wolności nie pobłażajcie ciału, ale z miłości służcie jedni drugim.
Wolność Pawła w jego ewangelizacji nie była wolnością do grzeszenia ani służenia ciału w jakikolwiek sposób. Paweł był zawsze surowy w odniesieniu do grzechu i nie pozwalał w swoim życiu na nic, co mogłoby przynieść skutek grzechu z powodu duchowej beztroski.
| Z komentarza Matthew Henry’ego |