„To tylko słowa...” (2.10.2026)

Żyjemy w dobie Internetu, którego wpływ na nasze życie jest ogromny. Przez sieć przelewa się potężny strumień słów, wypowiadanych zazwyczaj w poczuciu pełnej anonimowości. Taka sytuacja często wydobywa z człowieka to, co najgorsze, ponieważ wypowiedzenie ich nie pociąga za sobą żadnej odpowiedzialności. W rzeczywistym świecie ludzie oczywiście bardziej ważą słowa. Ostatecznie jednak wiele wypowiedzi dotyka nas osobiście, zostawia w nas ślad i zmienia. Słowa mają ogromną moc, choć dzisiaj często bagatelizuje się ich znaczenie. Niekiedy można usłyszeć: „Nie przejmuj się, to tylko słowa...”

Czy da się nimi nie przejmować? Jeżeli usłyszało się coś bardzo przykrego – choć to tylko słowa – czy spływają one po nas jak woda po kaczce? Czy można przejść do porządku dziennego nad czymś wielkim lub wzbudzającym podziw? Czy to, co słyszymy lub czytamy, to „tylko” słowa, czy może „aż” słowa?

Wiemy, że całe Boże objawienie zawiera się w Piśmie – natchnionym Słowie Bożym. Zderzamy się z tym od samego początku, już w Księdze Rodzaju. Bóg stworzył świat poprzez słowo, ponieważ „[...] powiedział: Niech się stanie...” i stało się zgodnie z Jego słowem (). Gdy apostoł Jan, natchniony przez Boga, napisał ewangelię o Jezusie Chrystusie, wskazał na Syna Bożego, nazywając Go obrazowo „Słowem” (), które zamieszkało między ludźmi (). Biblia poświęca sprawom języka i mowy wyjątkowo dużo uwagi. Słowo w Piśmie nie jest jedynie suchym nośnikiem informacji, ale siłą o wielkiej sprawczości – potrafi budować albo burzyć. Słowa zmieniają rzeczywistość.

Śmierć i życie są w mocy języka, a kto go miłuje, spożyje jego owoc.
BG
BB
KJV
BT
BW

Apostoł Jakub położył duży nacisk na znaczenie wypowiadanych przez nas słów. Na wstępie pouczył wierzących, aby każdy człowiek był „[...] skory do słuchania, nieskory do mówienia i nieskory do gniewu” (). Jego wstępne zastrzeżenie dotyczące mowy (gr. odnosi się do gawędzenia i paplania – wypowiadania słów często tylko po to, by cokolwiek powiedzieć. Zawiera się w tym słynne „nie wiem, ale się wypowiem”. Dalej jednak apostoł przedstawia naukę na temat mowy, posługując się greckim słowem Czasownik dotyczy twierdzenia, wykładania, nazywania czy głoszenia czegoś. W tym ujęciu nasza mowa ma ogromne znaczenie. Apostoł przyrównuje język do małego steru, który kieruje wielkim statkiem, oraz do małej iskry potrafiącej podpalić cały las:

(3) Oto koniom wkładamy wędzidła do pysków, aby były nam posłuszne, i kierujemy całym ich ciałem. (4) Podobnie i statki, choć są tak wielkie i pędzone gwałtownymi wichrami, jednak za pomocą niewielkiego steru są kierowane tam, dokąd chce sternik. (5) Tak też język jest małym organem, lecz bardzo się przechwala. Jakże wielki las rozpala mały ogień! (6) Język też jest ogniem i światem nieprawości. Język jest tak ułożony wśród naszych członków, że kala całe ciało i zapala bieg życia, i jest zapalony przez ogień piekielny. (7) Wszelki bowiem rodzaj dzikich zwierząt, ptaków, gadów i morskich stworzeń można ujarzmić i zostaje ujarzmiony przez człowieka. (8) Natomiast nikt z ludzi nie może ujarzmić języka. Jest to nieokiełznane zło, pełne śmiercionośnego jadu. (9) Nim błogosławimy Boga i Ojca i nim przeklinamy ludzi stworzonych na podobieństwo Boga.
BG
BB
KJV
BT
BW

Wypowiedziane słowo potrafi być jak balsam na głęboką ranę, ale również jak narzędzie, które tę ranę dopiero zadaje. Słowa są odbiciem naszego serca, tchnieniem naszej duszy. Poprzez nie inni mogą zobaczyć to, co ukryte jest głęboko w naszym wnętrzu. Pan Jezus w Ewangelii Mateusza wskazuje, że słowa nie powstają w próżni – są bezpośrednią konsekwencją tego, co człowiek nosi w sobie:

(34) Plemię żmijowe! Jakże możecie mówić dobre rzeczy, będąc złymi? Gdyż z obfitości serca mówią usta. (35) Dobry człowiek wydobywa z dobrego skarbca serca dobre rzeczy, a zły człowiek wydobywa ze złego skarbca złe rzeczy.
BG
BB
KJV
BT
BW

Podkreśla również, że człowiek ponosi odpowiedzialność za każde słowo – nawet to rzucone bezmyślnie:

Ale mówię wam, że z każdego bezużytecznego słowa, które wypowiedzą ludzie, zdadzą sprawę w dzień sądu.
BG
BB
KJV
BT
BW

Skoro zatem – zgodnie z nauką Słowa Bożego – śmierć i życie są w mocy języka, a nasza mowa jest cząstką duszy, wyrazem uczuć, emocji, myśli i przekonań, to czy możemy „nie przejmować się” słowami, widząc uzewnętrznioną w nich cząstkę drugiego człowieka?