[3] Rz.9: Analiza rozdziału (Kamil Chmielowski)

Tekst
Komentarz: Skoro aż trzy rozdziały listu poświęcono szczegółowo narodowi izraelskiemu, trudno byłoby w pełni zrozumieć ewangelię bez zrozumienia roli narodu Izraela w Bożym planie. Wyjaśnia to, dlaczego znajomość Pism Starego Przymierza jest tak istotna – zwłaszcza że apostoł Paweł nieustannie odwołuje się do nich w swojej argumentacji, obficie cytując fragmenty Prawa i Proroków, w szczególności proroka Izajasza, który jest nasycony wątkami ewangelicznymi.
(1) Mówię prawdę w Chrystusie, nie kłamię, co mi poświadcza moje sumienie w Duchu Świętym; (2) Że odczuwam wielki smutek i nieustający ból w moim sercu. Komentarz: Izrael jako naród nie sprostał Bożemu powołaniu i nie rozpoznał swojego Mesjasza. Głęboki smutek Pawła dowodzi dwóch kwestii: po pierwsze ukazuje, że Izrael mija się z wolą Bożą; po drugie zaś świadczy o gorącym pragnieniu apostoła, by naród ten zmienił swą postawę – co znajduje przejmujący wyraz w kolejnym zdaniu.
Pragnąłbym bowiem sam być odłączony od Chrystusa za moich braci, za moich krewnych według ciała. Odnośniki: Komentarz: Apostoł Paweł wyraźnie nawiązuje do wyjątkowych słów Mojżesza, wypowiedzianych po tym, jak Izrael pod górą Synaj dopuścił się bałwochwalstwa, sporządzając złotego cielca. Mojżesz był wówczas gotowy na wykreślenie go z Księgi Życia, byle tylko naród uniknął zagłady. Paweł składa analogiczne świadectwo: deklaruje gotowość odłączenia od Chrystusa dla dobra swoich braci – rodaków według ciała. Wybranie Izraela jawi się jako sprawa o znaczeniu fundamentalnym, skoro w imię jego potwierdzenia zarówno Mojżesz, jak i idący w jego ślady Paweł, skłonni byli poświęcić własne dusze.
Są to Izraelici, do których należy usynowienie, chwała, przymierza, nadanie prawa, służba Boża i obietnice; Odnośniki: ; ; Komentarz: Wywód zawarty w dziewiątym rozdziale skupia się na Bożym wybraniu narodu izraelskiego. Apostoł wylicza konkretne elementy potwierdzające Boże wybranie. Ponieważ to właśnie Izrael jako wspólnota stanowi główny punkt odniesienia, kolejne zagadnienia należy interpretować przez pryzmat tego założenia. Szerokim kontekstem listu jest zagadnienie ewangelii, a węższym wybranie Izraela. Fakt, że mowa jest o Izraelu na przestrzeni całych trzech rozdziałów, widać na podstawie początkowych wersetów każdego z nich.
Lecz nie jest możliwe, żeby miało zawieść słowo Boże. Nie wszyscy bowiem, którzy pochodzą od Izraela, są Izraelem. Komentarz: Słowo Boże nie może zawieść. A zatem również te fragmenty, które przewidziały odstępstwo Izraela pozostają wiążące. Apostoł potwierdza, że nie każdy Izraelita okazał Bogu posłuszeństwo i nie każdy rozpoznał Mesjasza. Jest to jednak zgodne z wcześniejszymi zapowiedziami proroków.
(7) Nie wszyscy też przez to, że są potomstwem Abrahama, są dziećmi, ale jest powiedziane: W Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo. (8) To znaczy, że nie dzieci ciała są dziećmi Bożymi, lecz dzieci obietnicy są uznane za potomstwo. Odnośniki: ; Komentarz: Sedno wywodu Pawła stanowi historyczne uzasadnienie wybrania Izraela oraz wskazanie celu tego powołania. W tym konkretnym fragmencie – osadzonym w kontekście życia Abrahama, Izaaka i Jakuba – terminem „dzieci Boże” nie należy określać ogółu wierzących w Chrystusa, lecz odnosić go do członków narodu Izraela, będących synami obietnicy. Potwierdza to szereg fragmentów, na czele z Księgą Powtórzonego Prawa.
Takie bowiem jest słowo obietnicy: O tym właśnie czasie przyjdę, a Sara będzie miała syna. Komentarz: Abraham miał wielu synów. Jego pierworodnym synem był Izmael, po nim zaś urodził się Izaak. Bóg wybrał wyłącznie Izaaka, a Izmaela pominął (choć był starszym synem).
A nie tylko to, ale i Rebeka, gdy poczęła z jednego mężczyzny, naszego ojca Izaaka; Komentarz: Podobnie z dwóch synów Izaaka Bóg wybrał Jakuba, pomijając Ezawa. Zatem Bóg nie wybrał wszystkich fizycznych (naturalnych) potomków Abrahama, mimo, że legitymowali się swoim pochodzeniem. 💡W nauce apostolskiej również występuje koncepcja wybrania. Na zasadzie analogii, wyprzedzając wywód można wysnuć wniosek, że choć Bóg powołał Izrael jako naród, nie oznacza to automatycznie, iż każdy biologiczny potomek Jakuba jest wybrany w Chrystusie – kluczowym kryterium jest bowiem wiara w Pana Jezusa, której wielu zabrakło.
Gdy dzieci jeszcze się nie urodziły i nie zrobiły nic dobrego ani złego, aby zgodnie z wybraniem trwało postanowienie Boga, nie z uczynków, ale z tego, który powołuje; Komentarz: Wybranie Jakuba nie wynikało z jego uczynków, lecz wyszło od tego, który powołuje – czyli samego Boga. Boże postanowienie uprzedzało jakiekolwiek działanie Jakuba, co w pełni ukazuje naturę Bożej łaski. Warto przy tym zaznaczyć, że Jakub występuje w tym kontekście nie tyle jako jednostka, ile jako postać reprezentatywna – głowa całego narodu.
(12) Powiedziano jej, że starszy będzie służył młodszemu; (13) Jak jest napisane: Jakuba umiłowałem, ale Ezawa znienawidziłem. Odnośniki: Komentarz: Choć to Ezaw był pierworodnym, a Jakub młodszym synem, Bóg wybrał właśnie młodszego. Swoją wolę wyraził słowami zapowiadającymi, że starszy będzie służył młodszemu. Z przytoczonego fragmentu Księgi Malachiasza wynika, że nie chodziło tu o wybór konkretnych osób, ponieważ nigdy za swojego życia Ezaw nie służył swojemu bratu Jakubowi. Było tak jednak z narodami, które się od nich wywodziły. Edomici służyli Izraelitom. Przywołany przez apostoła Pawła tekst proroka wyraźnie obrazuje wybranie narodu Izraela kosztem narodu Edomu, co potwierdzają słowa. „Ezawa znienawidziłem i wydałem jego góry na spustoszenie (...)”.

1 – 10 z 27