(1) Wspomnij, PANIE, na to, co nas spotkało. Spójrz i zobacz nasze pohańbienie. (2) Nasze dziedzictwo przypadło obcym, a nasze domy – cudzoziemcom. (3) Staliśmy się sierotami, bez ojca; nasze matki są jak wdowy. (4) Własną wodę pijemy za pieniądze, nasze drwa za pieniądze kupujemy. (5) Prześladowanie ciąży na naszym karku. Pracujemy, a nie dają nam odpocząć. (6) Podawaliśmy rękę Egipcjanom i Asyryjczykom, aby nasycić się chlebem. (7) Nasi ojcowie zgrzeszyli, nie ma ich, a my nosimy ich nieprawość. (8) Niewolnicy panują nad nami, nie ma nikogo, kto by nas wybawił z ich ręki. (9) Z narażeniem życia szukamy swego chleba z powodu miecza na pustyni. (10) Nasza skóra jak piec zaciemniła się od strasznego głodu. (11) Kobiety na Syjonie hańbiono, a panny – w miastach Judy. (12) Książęta byli wieszani ich rękami, oblicza starszych nie uszanowano. (13) Młodzieńców wzięli do młócenia, dzieci padały pod ciężarem drewna. (14) Starcy w bramach już nie siadają, młodzieńcy przestali śpiewać swoje pieśni. (15) Radość zniknęła z naszych serc, nasze pląsanie zamieniło się w żałobę. (16) Spadła korona z naszej głowy. Biada nam, bo zgrzeszyliśmy! (17) Dlatego nasze serce omdlewa, dlatego nasze oczy są zaćmione. (18) Z powodu spustoszonej góry Syjonu lisy chodzą po niej. (19) Ty, PANIE, trwasz na wieki, twój tron z pokolenia na pokolenie. (20) Czemu zapominasz o nas na wieki i opuszczasz nas na tak długi czas? (21) Nawróć nas do siebie, PANIE, a będziemy nawróceni; odnów nasze dni, jak dawniej. (22) Czy odrzuciłeś nas całkowicie? Czy bardzo się na nas gniewałeś?